Burn-out

Je bent ongeveer 33 en je zit thuis en je hebt geen flauwbenul van iets.

Noem het een burn-out, noem het overspannen, het maakt niet uit, want het enige dat er nog toe doet is dat je ergens midden in zit en even niet weet hoe je daar weer uit kan komen.

Een collega kwam langs en ik wist dat ik hem kende, maar ik had geen idee wie hij werkelijk was. Doordat hij van te voren had gebeld wist ik in ieder geval zijn naam. Ik herkende hem pas toen hij in de woonkamer zat en ik zijn tennisschoenen, die onder de oranje gravel zaten, zag.

En zo waren er meer personen en dingen die ik slechts herkende doordat ik ze associeerde met iets anders.

Op een bewust niveau was ik aan het zwemmen en klampte me vast aan van alles wat maar enig houvast leek te geven. Op een zeker moment drong het tot mij door dat ik onbewust alles nog wist. Op de een of andere manier wist ik alles gewoon nog, maar kon ik er gewoon 'bewust' niet bij.

Mijn stotteren was ook ineens weer heel erg intens geworden.

In mijn belevenis leek het, samen met een hele boel andere nieuwe ervaringen, dat ik helemaal terug was bij waar ik ooit was begonnen. De René die voor de burn-out de dienst had uitgemaakt was er niet meer. En dat voelde goed, vreemdgenoeg.

Een tijdlang kon ik de normale dingen als lezen en tv kijken niet volhouden. Zittend achter mijn buro, voelend dat ik iets moest doen, begon ik te tekenen. Over een periode van zeker een half jaar had ik een strak schema van opstaan en andere dagelijkse routines, tot het weer slapen gaan. Dit om weer structuur en ritme aan mijn leven te geven. In die periode tekende ik aan een stuk door. Het grafiet van de potloden zat zo diep in de huid van mijn rechterhand dat het niet meer af te wassen viel.

Later ontdekte ik pas dat ik tijdens het tekenen in een soort trance raakte. Mijn gedachten gingen hun eigen vrije loop en beetje bij beetje werden een hele boel dingen weer duidelijk.

Ondanks dat ik in eerste instantie geloofde dat mijn werkgever de schuld had aan mijn overspannen toestand, ging ik steeds meer inzien dat het allemaal aan mijzelf had gelegen. Hoe ik de situatie ook bleef bekijken, uiteindelijk was ik het die dag na dag had meegewerkt aan mijn eigen burn-out.

Het moment waar ik mij echt realiseerde dat alles beruste op de keuzes die ik dag na dag had gemaakt, was een totale openbaring. Alles viel op zijn plek. Het was een moment van totale bevrijdenis en al mijn opgekropte boosheid verdampte.

Het nemen van de volle verantwoordelijkheid voor je eigen leven bij elke gebeurtenis die op je pad komt, is de zegen die je kunt ervaren.

En soms is het zo dat iets heel ingrijpends moet gebeuren eer je dat beseft. In mijn geval was het een burn-out, een totale reset van mijn systeem, waarna ik begreep dat ik bepaal wat ik met mijn leven doe, of in ieder geval welk gedrag ik kies.

Daar gaat het om.

Welke houding neem je aan? Voor jezelf en voor anderen.