Stotteren

Stotteren is een term die het fenomeen enorm generaliseert. Het internet staat vol met theorieën, onderzoeken en ook boeken die allemaal trachten het spraakprobleem te verklaren en het liefst onder éen noemer willen scharen.

Ook al stellen we dat de bron van het stotteren in de genen zit of zelfs een hersenafwijking is, dan hebben we nog steeds het psychische deel wat zich vormt naarmate de stotteraar ouder word. We kunnen onze DNA niet veranderen en een hersenafwijking misschien niet operatief veranderen, maar we kunnen wel aan het psychische deel werken. Hierdoor is de bron van waarom het stotteren ooit is begonnen niet echt belangrijk meer.

Het enige dat telt is hoe je jezelf op dit moment laat stotteren door de manier waarop je bewust, maar vooral onbewust je manier van praten beïnvloed afhankelijk van de situatie waarin je wilt of moet praten.

Het is je ervaring met jouw stotteren door de jaren heen die van grote invloed is op je verwachtingspatroon. Je angst om te stotteren is al lang omgevormd in een angst voor de angst om te stotteren. Resultaten in het verleden worden ineens zekerheden voor de toekomst.

Naast het bewust rationeel kunnen denken zijn wij mensen een grote emotie machine. Ons onderbewustzijn reageert op externe input via de zintuigen en in een fractie van een seconde neemt het een beslissing welke handeling het moet verrichten. Zo kan een strenge blik van iemand je ineens laten blokkeren, of laten haperen terwijl je zelf met je bewustzijn totaal geen idee hebt waarom je plotseling weer stottert.

Het zijn je hersenen die op dat moment een beslissing nemen die gebaseerd is op het feit dat de hersenen zich veilig willen voelen. Het grijpt terug op een aangeleerd iets, een gewoonte, terwijl het 'denkt' dat dat het beste is om te doen, omdat het dat in het verleden ook steeds heeft gedaan.

Als kind begin je met maken van geluiden die een betekenis hebben. Terwijl je dit leert kan er iets mis gaan. En de mensen om je heen attenderen jou erop, maar op een verkeerde manier. En voor je het zelf door hebt, ben je een stotteraar en moet je dat je hele leven blijven. Zo dachten ze ook in mijn geval, want mijn vader, ooms en oma stotterden ook.

Toch vreemd dat ik door enkel anders met mijn gedachten om te gaan nu stotter vrij ben...