Andere taal

In mijn loopbaan als mens op deze planeet heb ik o.a. relaties gehad met buitenlandse dames. Een kwam uit Amerika, de ander uit Engeland en zelfs eentje uit Spanje.

Het praten met de dames ging natuurlijk in het Engels en wat mij opviel was dat in de periode waar mijn stotteren in het Nederlands bijna weg was, dat het in het Engels nog steeds sterk aanwezig was. Ook tijdens gesprekken via Skype wilde het vaak genoeg gebeuren dat ik helemaal het spoor bijster was en enorm vast kwam te zitten.

De druk nam alleen maar toe wanneer het weer eens helemaal verkeerd ging. Ik vond het verschrikkelijk en zeer frustrerend. En die gedachten maakten het uiteindelijk alleen maar erger. Waarom was ik vloeiend in het Nederlands en ging het in het Engels zo moeilijk?

Ik reed eens met het Spaanse meisje van Haarlem naar Amsterdam toen mijn auto het begaf. De ANWB was gelukkig snel ter plaatse. Maar er gebeurde iets heel interessants.

Terwijl ik de man van de ANWB te woord stond, hield ik mijn Spaanse vriendin op de hoogte. Ik schakelde tussen het Nederlands en het Engels. En in het Nederlands was ik vloeiend en in het Engels was mijn spraak een regelrechte ramp.

Inmiddels had ik het wel tot een gewoonte gemaakt om dit soort situaties als een bron te zien van feedback, in plaats van ergernis.

Nadat alles achter de rug was, ben ik er over na gaan denken.

Door op een anders dan normale manier vragen aan mijzelf te stellen kon ik uitdiepen wat "het Engels spreken" anders voor mij maakte dan "het Nederlands spreken".

Ik ontdekte dat ik het op de een of andere manier in mijn hoofd had gehaald dat ik het Engels perfect moest beheersen. Ik moest het accentloos kunnen spreken. Het moest uit mijn mond net zo Engels klinken als de eerste de beste Engels sprekend iemand.

Of te wel, ik stond mijzelf niet toe fouten te maken in de uitspraak en woordkeuze.

Of nog erger, ik zag niet in dat ik zeker wel fouten mocht maken tijdens het voeren van de Engelse taal, omdat het voor mij een tweede taal is en niet mijn moedertaal.

Het door mij perfect Engels willen spreken werd door mijn zogenaamd perfectionisme in de weg gezeten. En het zogenaamde perfectionisme was dus eerder faalangst.

Mijn ongegronde angst het verkeerd te doen zat mij in de weg.

Na dit besef, dus dat ik het proces in ging waar ik leerde dat ik als Nederlander best fouten mag maken in het spreken van de Engelse taal, veranderde het stotteren enorm. Hierdoor werd ook mijn Duits aanzienlijk beter. Nog mooier was de terugkoppeling van dit alles naar mijn Nederlands, want ook hier kon ik inzien dat ik best fouten mag maken, dat ik wel eens een woord niet weet, of dat ik me verspreek of verhaspel, of stotter...