100% Stottervrij

Als stotteraar heb ik ook met die vraag rondgelopen.

Zal ik ooit 100% van het stotteren af komen?

Die vraag stellen vele stotteraars en er komt nooit een duidelijk antwoord. Er zijn zoveel verhalen over ex-stotteraars die op de een of andere manier ervan af zijn gekomen. Het zijn de vele verhalen die leiden tot hoop, maar ze vertellen ook dat wederom de oorzaak van het stotteren zo divers is of kan zijn.

Of wat ik wil zeggen is dat het zo verschillend kan zijn wat voor iemand blijkt te werken en in hoeverre en echt effectief is.

Als kind leer je te fietsen. Dat spel van je balans weten te houden terwijl je stuurt en vooruit gaat, gebruikend makend van de snelheid waarmee je fiets.

Het is zelden dat ik nog fiets. Hooguit een keer per jaar. En elke keer dat ik dan wel weer even op de fiets moet dan doe ik dat met het grootste gemak. Afgezien van wat zadelpijn als ik dan eindelijk weer eens mag afstappen. Mijn lichaam is het fietsen niet meer gewend, maar samen met mijn brein lukt het nog steeds om niet zomaar om te vallen.

Fietsen zal ik nooit verleren. Net als autorijden. Net als zoveel andere dingen. Lezen en schrijven met een pen. Ga zo maar door.

Stotteren heb je ook al heel vroeg geleerd. De kans is dus heel groot dat je het nooit verleerd. Wat ik bedoel is dat je brein heel goed weet hoe het jou moet laten stotteren. Net als fietsen verleerd het dat niet. Maar het brein is flexibel. Het kan naast alles wat het al geleerd heeft nog zo veel meer leren. En dus kun je ook het ook leren met je spraak anders om te gaan in plaats van steeds weer de oude manier te hanteren. Je kunt oude patronen vervangen door nieuwe, meer gewenste patronen. Misschien is het woord vervangen niet de juiste keuze in deze, maar toch is dat wel wat ik bedoel.

Het oude patroon zit er nog steeds. Er is alleen een nieuw, meer gewenst, patroon bij gekomen. En het kiezen voor dat nieuwe patroon zal dat nieuwe patroon tot het automatisch gekozen patroon maken.

Oude en nieuwe patronen kun je ook als volgt begrijpen. Ooit heb je geleerd het alfabet op te zeggen. Nu, jaren later kun je dat nog steeds. Het is een vol automatisch patroon geworden de klanken van A tot en met Z op te zeggen. Wat het brein echter niet geleerd heeft is het alfabet in de omgekeerde volgorde op te zeggen. Zodra je dat probeert merk je dat het heel moeilijk gaat. Je moet echt nadenken. Tot dat je het gaat oefenen. Tot dat je je brein leert dat het alfabet ook omgekeerd opgezecht kan worden. En na oefenen kun je het omgekeerd net zo snel als in de normale volgorde.

Wat er op dat moment is gebeurd is dat je nu twee patronen die met het alfabet te maken hebben in je brein hebt. En op commando kun je de ene of de andere gebruiken. Zo kan dat ook met stotteren. Je leert er een ander patroon bij.

Sommige stotterpatronen kunnen wel verdwijnen, of zo lijkt het. Andere patronen zijn wat hardnekkiger en weer anderen blijven gewoon zitten. Maar dat maakt allemaal niks uit. Je kunt werken aan de nieuwe patronen en op die manier werken aan je toekomst als steeds minder stotterende stotteraar. Tot misschien wel heel snel het moment komt dat je niet meer stottert, of slechts nog heel zelden.