Tijdsdruk

Ik weet haast wel zeker dat je dit kent. Het gevoel dat je hebt wanneer je iets wilt zeggen en dat je hebt wanneer je iets zegt.

Het gevoel van tijdsdruk.

Wanneer een groep met elkaar staat te praten en jij wilt ook iets zeggen, dan voel je het gevoel al opkomen. Je ervaring met het stotteren heeft je aangeleerd dat het jou meer tijd kost iets te zeggen dan een ander. De illusie van tijdsdruk wordt ineens een werkelijkheid. En deze illusie is voor jou zo echt dat het gevoel van tijdsdruk altijd bij je is wanneer je iets wilt zeggen. Het is ook dit gevoel dat deel uitmaakt van je stottergedrag.

Door dit gevoel te veranderen kun je dus je stottergedrag ook veranderen.

Wat betekent het voor je dat jij jezelf zo onder druk zet wanneer je iets wilt zeggen?

Wat heb je nodig om te voelen dat jij net als iedereen het volste recht hebt om iemand te onderbreken en te zeggen wat je wilt zeggen?

Wat zie je als je naar jezelf kijkt wanneer je in een groep ook iets wilt zeggen?

Misschien heb jij net als ik als kind geleerd dat je een volwassene niet zo maar mag onderbreken. Wat je ouders je geleerd hebben is gewoon een norm van fatsoen en dus is daar niets mis mee.

Maar heb je er wel eens aan gedacht dat je die norm van fatsoen zonder erover na te denken nog steeds toepast? Dat je als het ware nog steeds kijkt naar een groep volwassenen die je niet mag onderbreken waarbij je vergeet dat ook jij een volwassene bent?